Atış Poligonu

Sana kırgın olmak isterdim zaman zaman

sana kırgın olmayı hakedecek kadar hukukum olmasını yani üstünde...
ve 'UNUTTUĞUMU ZANNETME' diyemeyeceğin mesafelerde olmak isterdim sana...

yani, beni 'UNUTMA' ihtimalinin bile olamayacağı mesafelerde...

bilirim seversin beni,
'BİLİRİM' sadece, çünkü öyle söylersin.

ama soluyamam, ama dokunamam, ama yaşayamam, bilirim seversin beni...
odandaki lambanın açma anahtarına sıkıştırdığın bir kartpostal gibi...
ben, güze bakan ağaçlar gibi meyvelerimi dökmeye başlamışsam dibime,
ve bende 'senin gibi' sevmeye başlamışsam artık
ve bende sana demeye başlamışsam 'BEN DE UNUTMAM SENİ! '
bir MEVSİM tükenmiş demektir, tarlalar ekilmeden dikilmeden sulanmadan ve gübrelenmeden...
halbu ki KISIR MEVSİMLERE GEBEDİR TÜKETİLMİŞ HER MEVSİM...

yıllar kenarda bekler; geceye doğru giden trenleri gözleyen çocuklar gibi
yollar dürmededir artık kendini..
ve hatıralar süpürülmektedir hafızalardan 'ARTIK' paylaşılmayanlara yer açılsın diye...

bilirim tabii ki unutmadığını...
unutmayışımdan bilirim...

bilirim seversin HâLâ beni, çünkü sevmekteyimdir bende HâLâ..

HâLâ...HâLâ'dır işte aradığımız...

sana kırgın olmak isterdim aslında zaman zaman..

yani üstünde, sana kırgın olmayı hakedecek kadar hukukum olmasını

ve; 'UNUTTUĞUMU ZANNETME' diyemeyeceğin mesafelerde olmak isterdim sana

YANİ;
BENİ UNUTMA İHTİMALİNİN BİLE OLMAYACAĞI MESAFELERDE...

kadın yine çığlık çığlığa isyan etti kendine. gecenin karanlığına gömdü sesini. tutup tutup bıraktı hıçkırıklarını. neye yandığını bilmeden yine hüznüne ağladı.

bir yandan karanlıktaki noktaları çizgi yaparken gözyaşları, bir yandan da iplik iplik akıttı onları yeryüzüne, asilendiği cisim.

varlığının nedenini sorgulamaktan yenik düştü yine kaybedişini kabullenirken. bir kez daha yıkılmıştı umutlar. bir kez daha beklemekten yorulduğu kara soğuk içine çöreklenmişti.

ne kadar bilse de isyanının saçmalığını yine de tutmadı kendini. bağırdı bağırabildiği kadar. içinden ne kadar söylese de acısının yenilgiden kaynaklandığını, dile gelen hep "seviyordum" oldu.

sevip aldatıldığına yanmadı kadın. vazgeçilmezliğinin sahteliğine ağlıyordu için için. başkalarının hayatındaki saydamlığına ve onlara sadece tül gibi örtülebildiğineydi isyanı.

vazgeçilmez olduğuna inandıra inandıra kendini hiçliğinin varlığından doğurmuştu kendini. hayatına giren hiçkimse arkasını dönemezdi artık.

dün gece hiçliğinin gerçekliğini gördü kadın. varlığı sessizdi, kabullenişti, donuktu. insanlar pervane olmalıydılar başında. onların hayatlarının hiç önemi yoktu nasılsa...

dün gece kendi önemsizliğini gördü kadın.