Atış Poligonu

Uyuyorum...

Sızmakla bayılmak arası bir şey yapıyorum daha doğrusu... Sonra zaman geçiyor... Günler geçiyor, aylar geçiyor, sokaktan insanlar ve aklımdan ölüme dair yüzlerce cümle geçiyor... Sonra yine uyuyorum...

İçi boşaltılmış bez bebekler gibi hissediyorum kendimi... Heves alınana kadar oynanmış ve sonra umarsızca bir kenara fırlatılıp atılmış... Fırlatıldığım o yerde hala sabırla bir gün geri döneceğin umudu ile bekliyorum...

Seni birlikte olduğumuz ilk an nasıl sevdi isem şu an bu ölümcül terkedilmişlik içinde bile o an ki kadar çok seviyorum... İliklerime kadar özlüyorum seni...

Dokunuşunu, sesini, nefesini ve hatta sonunda korktuğumu başıma getiren, saatler süren sessizliğini bile delicesine özlüyorum...

Uyku dedikleri o kocaman çukurun içinde sürekli daha aşağılara yuvarlandığımı ve birilerinin mütemadiyen kalbime bıçaklar, tornavidalar sokup içimde çevirdiğini hissediyorum... Çığlık çığlığa ve hep senin yanımda olman ümidi ile uyanıyorum... Ama yoksun... Kalbimdeki o sancı duruyor ama sen yoksun....

Saçlarım kızıl ve kısa şimdi... Çünkü sen kısa ve kızıl saçlı kadınları seversin... Ve artık ben çok sayılı delirme anları hariç hiç ağlamıyorum... Çünkü yine sen, ağlayan kadınlardan nefret edersin...

Her şeyi hep senin sevdiğin, senin istediğin gibi yapıyorum... Her şeyi hep seni de içime alarak iki kişilik yaşıyorum... Tüm bu çaba ve kaos içinde “ben” her gün azalıp her gün daha da tükeniyorum... Senin seveceğin gibi bişey olabilmek için gittikçe kendimi kaybediyorum...
Ne bu tükeniş, ne çektiğim acılar ne zamanın hayatımı alıp götürüyor oluşu hiç umurumda değil... Sadece seni özlüyor ve sadece seni bekliyorum... Sonra uyuyorum...

Eğer geri dönmeyeceksen, bir gece uyuyup bir daha hiç uyanmamak için Tanrı’ya sürekli yalvarıyorum... Beni sensizliğin içinde bırakacak kadar Tanrı’yı kızdıracak ne yaptım öğrenmek istiyorum...

Ömrümden günler, yollardan insanlar ve aklımdan korkunç şeyler geçip gidiyor....Ama sen hiç gelmiyorsun... Sen belki artık varlığımı bile anımsamıyorsun...

“Adı aşk olan kadın” derdin bana... Şimdi adım ne benim?